Ik had een stagiaire die nog niet zo lang met dieren werkte. We hadden het erover gehad hoe dieren als sponzen zijn en onze energie absorberen en erop reageren. Ik vertelde haar dat we proberen een kalme, rustige omgeving te creëren voor de patiënten, omdat we revalidatie en pijnbestrijding doen. Een gestrest dier kan een gevaar vormen voor zichzelf, voor ons of voor de eigenaar, dus het is belangrijk om onze emoties onder controle te houden. Op een dag rende mijn stagiaire zonder een woord te zeggen de kamer uit. Toen ze terugkwam, verontschuldigde ze zich uitgebreid en zei dat ze een paniekaanval had gehad en zich herinnerde wat ik over energie had gezegd. Ze leek nog steeds onrustig, dus zette ik de CHI Palm op 'balanceren', legde hem in haar handen en vouwde haar handen tegen haar borst, over haar hart. Ik zei haar dat ze hem daar moest houden tot ze zich beter voelde. Even later kwam ze terug en vertelde hoe goed en hoe snel het had geholpen. Ik liet haar zien waar hij op mijn behandelkar staat en hoe ze hem moest instellen. Daarna zei ik haar dat ze hem moest gebruiken wanneer ze een paniekaanval voelde opkomen. Gedurende haar drie maanden durende stage merkte ik dat ze stilletjes naar de palm reikte en die een paar minuten vasthield, waarna ze hem uiteindelijk weer teruglegde op de kar. Pas aan het einde van haar stage vertelde ze dat ze ernstige sociale angst had en dat het doodeng voor haar was om een ​​uur lang in een kamer met een vreemde te praten. Ze bedankte ons voor de hulp bij het leren omgaan met die situatie (en andere). Ik dacht er destijds niet veel over na, omdat ik de waarde van de palm begreep. Michelle L. Rupp, VMD, CCRT, CVMMP